төрөхөд нь түүнд юм бүхэн байсан ... юм бүхэн гэдэгт хүнд байж болох, байх ёстой тэр бүхэн багтана ... тэгээд тэр анх сургуульд оров ... тэндээс л, нийгэмтэй хутгалдсанаар л тэр өөрт байгаа зүйлсээ аажмаар алдаж эхэлсэн ... тиймээ, тэр урд нь цэцэрлэгт явж байгаагүй, гэртээ ганцаараа бясалгал хийн суудаг байсын ... хүүхэд бясалгал хийдэггүй гэж чи яагаад бодоов? ааваас нь болж гэр бүл гэдэг санаа анх утгаа алдан, түүнийг хаяж одсон ... анхны найзаас нь нөхөрлөл урван одсон ... анхны хайрыг нь дагаад хайр, итгэл, хүсэл замхран одсон ... цаг үргэлж өөөрийг нь дуудан гиншдэгээс гуниг нь уйдан хийсч одсон ... цаг хугацааны хязгаарлалтгүйгээр ашиглагдсанаас болж нулимс нь дууссан ... хүйтэн цаснаар захаа босгон алхах тэрээр хэтэрхий хөнгөн шингэн ч юм шиг, эсвэл алдсан тэрхүү мэдрэмжүүд нь өөрийг нь даан явахад дэм болж байсан ч юмуу гэмээр хүндээр алхана ... хэдий хүйтэн ч тэрээр яарамгүй алхана ... угаас яараад байх зүйл ч түүнд байсангүй ... амьдралын утга учир гээч нь түүнийг хамгийн сүүлд орхисон ... магадгүй, итгэл найдвар гээчийг тэрхүү утга учир өөртөө бас давхар агуулдаг ч байсан юм болов уу ... эсвэл тэр утга учир өөрийн гэсэн тусдаа оршин байх итгэлтэй ч байсын болов уу ... хана даган чимээгүй алхана ... түүний хамгийн үнэнч анд бодол нь л хань болон чичрэсхийн дагана ... бодолгүйгээр амьд явж болно гэсэн бодол хэзээ ч түүний толгойд орж байгаагүй ... тийм ч болоод бодол нь түүнийг хаян одох гэхэд нь хүчээр торгоогоод байсан ч юм шиг ... харин бусад мэдрэмжүүдийг тэрээр уриалгахан нь аргагүй чөлөөлөн явуулсан ... өөрт хэрэггүй гэдгээ мэдсэн юм болов уу даа ... гэнэт сэвхийн бие нь хоосон оргив ... эргэн харлаа ... бодлоороо л ханиа хийг гэсээр сүүдэр нь түүнийг дөнгөж сая орхин одов