"миний" гэх тодотголтой, амьдрал хэмээх ганц хүний зайтай харанхуй модон байшин. тэнд би л багтана. тэр байтугай тавилга ч үл багтах. тийм болохоор өөр хэн нэгэн орж ирэхээр санаархавч үл чадах. тэнд цонх үгүй, хаалга үгүй, бас ширхэг лаа ч байхгүй. байшинг ямар ч завсаргүй барьсан болохоор гаднаас нар, сар, чийдэнгийн ямар нэгэн гэрэл шургалах нь үгүй. хааяахан, жилдээ тоотойхон хэдэн удаа тэндэхийн гуниг гэдэг үүлнээс нулимс хэмээх бороо дусалдаг. тэр бороог хэдий ихээр үгүйлдэг ч гунигийн хуурай үүлс байнга дуслаар дутагдаж байдгаас тэр бүр хүсэл маань биеллээ олж чаддаггүй. үүнээс ч цөөн удаа гунигийн үүлс үл ялиг сиймхий гарган нүүдэллэдэг. тэрхүү үүлсийн сиймхийгээр наран бус, харин сайхан сэтгэл цухалзаад өнгөрнө. гэвч үүлс эргээд бүрхэхдээ амархан. хөлөө тэврэн, харанхуй буланд атийн суух би бээр номоо гараараа тэмтчин унших гэж сэтгэл мэдрэлээ тарчлаан байх.