хэн нэгний төлөө ихээр санаа зовох. тэгсэн хэрнээ үүнийгээ тэр хүндээ хэлж чадахгүй байх. яагаад ч юм би дандаа л тэгдэг. тийм ч болоод хүмүүст хөндий хүйтнээрээ дуудуулдаг. үнэндээ, сэтгэл дотроо бол, тарчлан үсээ үгтээн зулгааж л байдаг. яагаад санаа тавьж байгаагаа, санаа зовж байгаагаа хэлэхийг хүсдэггүйгээ ойлгодоггүй. зүгээр л, ямар ч шалтгаангүйгээр өөрийгөө нуугаад, далд үлдээх гээд байдагтай холбоотой юм болов уу? яг одоо ч бас хэн нэгэн намайг, новшийн хүйтэн сэтгэлтэн гэж бодож байгаа. харин би энд, яаж байгаа бол гэж хий шаналаад л. гэхдээ тэр талаараа ганц ч үг цухуйлгаагүй. мэдэхгүй, би ер нь хорвоо дээрх хамгийн тэнэг хүн байх. өөрөө өөрийгөө ядаж тал хувиар ч ойлгочихож чаддаггүй. үнсний савны хэмжээтэй ертөнц минь дээ гэж.

0 comments: