Хавирга нүдэх

Хөрсөн зүрхээ

Хүйтэн гараараа

Хага базаад,

Минийх хэмээгдэх

Мэдэхгүй амьдралыг

Хөнөөж л байвал

Хаачсан ч яахав.

Сэтгэл дэх хорсол

Харцаар илэрч,

Хөмхийгөө зуун

Хүйтнээр ширтэнэ.

Yзэн ядалт

Зүрх хөндүүрлүүлж,

Хоолойгоор гагцхүү

Хараалын үгс л урсмой.

миний гуниг алга болчихож. би нэг л өөр байгаад байгаагаа мэдээд байсын. гэхдээ яг яагаад байгаагаа ойлгохгүй байсан чинь, өглөө таксинд сууж явахдаа л гэнэт олж мэдлээ. яагаад би гуниггүй болчихов? бүүр юунд ч гунихаа байчихаж. тэгээд, урьд нь юу бодож гуниад байдаг байснаа мэдэхгүй байгаа нь хамгийн тэнэг хэрэг. гуниггүй боллоо гээд жаргалтай болсон юм байхгүй л дээ. зүгээр л гуниг ч үгүй, жаргал ч үгүй хөндий хоосон болчихож. санаа алдаад л гуниад суухдаа, гуниг минь намайг орхиод явах тэр өдөр, хаягдаж хоцорсондоо би гуних болов уу? гэсэн утгагүй асуултыг өөртөө тавьж байсан. яаж ч гунихав дээ, гуниггүй болчихсон юм чинь. таалагдахгүй байнаа. нэг л хөндий, юу ч үгүй, хөлдүү толгой болчихсон юм шиг. юунд ч санаашрахгүй, юунд ч шаналахгүй, юуг ч үгүйлэхгүй. хоосорлоо хоосорлоо гэхэд ийм хоосон болмооргүй байна ш д. сэтгэл догдлол нь дагаад уусан замхарсан. ер нь гуниг гээч чинь дан ганцаараа биш юм байна. гуниг байж байж өөр бусад мэдрэмжүүд бий болдог юм байна. гунигаа санагалзахуй!

Хуанлийд үлдсэн

Хэдхэн хуудас

Хэрхэн намайг догдлуулж буйг

Хэн ч үл анзаарна.