Сүүлийн 5 жилд очихыг хүсэж байсан ч очихоосоо айдаг байсан, хажуугаар нь хальтхан өнгөрөхдөө харцаа салгаж чаддаггүй байсан, бүтэн өдөржин гадаа нь өнжиж суухыг хүсдэг ч зүрх хүрдэггүй байсан тэр байшингийнхаа өмнө өчигдөр орой санаандгүйгээр очоод зогсчихсон байж байхым даа гэж. Тэрнээс ч болсон уу, шөнө "он"-г зүүдэлсэн. Гэвч утасны дуунд цочиж сэрэхдээ зүүдээ ор тас мартсан. Гэхдээ л ямар ч байсан "он"-г зүүдэлснээ мэдэж байгаа болохоор нэг л нэг тийм, гоё мэдрэмж төрөөд, тэр мэдрэмжийг жаахан ч гэсэн ахиухан мэдрэх гэсэндээ орон дотроо нүдээ аньж хэсэг хэвтсэн. Ямартай ч, тэр байшин руу ахиад мөддөө л очихгүйдэг. Санамсаргүйгээр л биш бол. Санаатайгаар зүрх хүрэхгүй. Ер нь ч би тэр хавиар санамсаргүйгээр ч гэсэн маш цөөхөн явдаг юм байна.

0 comments: