Зүүлт, тайлбар ..,

Би 19 настайдаа сохорчихсон. Гэв гэнэтхэн л. Намайг сохолсон зүйл хурц гэрэл байгаагүй. Харин ч, арайхийн бүүдийн харагдаж байсан бүрхэг гэрэл л байсан. Тийм гэрэлд сохрох заяатай л байсан юм байлгүй дээ. Өнөөдрийг хүртэл би хараа ороогүй хэвээр л. Харанхуй ертөнцдөө, намайг сохолсон өнөөх бүүдгэр гэрлийг төсөөлсөөр л явдаг. Эсвэл бүр хайрласаар ч юмуу. "Гэрэл" гэдэг үгийг зөвхөн түүгээр л төсөөлдөгтөө баярладаг байх. Тэр бүүдгэр гэрлийг хараад, хараагүй болсондоо хэзээ ч харамсаж байсангүй. Учир нь, тэр миний харсан хамгийн сайхан гэрэл байсан учраас, түүнээс өөр ямар нэгэн гэрлийг харах шаардлага байгаагүй учраас. Тэр гэрлийг нүдээрээ ахин харж чадахгүй ч, сэтгэл дотроо хором бүрд харж чаддаг байсны хүчээр өнөөдрийг хүртэл би өөр гэрлийг хүссэнгүй. Сэтгэлд харагдан буй гэрлээ даган алхахыг хүсэж байсан минь цөөнгүй. Гэвч алхаагүй. Алхаад очтол, бодолд буй гэрлээс маань хэтэрхий хурц ч юмуу, эсвэл хэтэрхий бүдэг гэрэл таарах вий гэхээс эмээнэ. Эсвэл бүр тэр гэрэл унтарчихсан байх ч юм билүү.  Тиймээс л, төсөөлөлдөө үлдсэн гэрлээр сэтгэлээ зогоон амьдраад дасчихаж. Гэрэл минь, намайг үгүй болсон цагт л чи бөхөх болно.

Хүмүүс намайг яагаад хараатай атлаа юуг ч анзаарахгүй амьдраад байдгийг ойлгодоггүйд тайлбар. Би хараагүйм үнэндээ.

0 comments: