Би ер нь мартамхай хүн гэдгээ мэднэ. Гэхдээ өөрийгөө ийм аймшигтай мартамхай гэдгийг мэдсэнгүй. Эсвэл би мартамхай биш, амьдралд тохиож байсан зүйлс тийм ч чухал байгаагүйгээс санаанд маань үлддэггүй юм боловуу? ОН бол тусдаа асуудал. Тэрнийг бол угаасаа мартъя гээд ч чадахгүй. Гэхдээ, бараг л бүтэн 2 жил хамт амьдарсан залуу, бас бараг л 2 жил хамт амьдрах шахуу байсан залуусын тухай би одоо юу ч санадаггүй юм байна гэдгээ миний тухай бичсэн хүний тэмдэглэлээс хараад мэдлээ. Тэр тэмдэглэлээс л би тухайн үед тийм хүнтэй хамт байсан гэдгээ харж, хэзээ хаана юу юу болж байсныг гайхан гайхан унших. Үнэндээ тийм зүйлс надад тохиолдож байсныг би бүдэг бадаг болтугай ч санахгүй байна. Өөрийнхөө туулсан амьдралыг ор тас санахгүй, тэгээд тэрийгээ унших гэдэг үнэхээр гайхмаар, ангаймаар зүйл байдаг юм байна. Тэгээд бодлоо. Би ер нь нэлээд зөрүүд, юуг ч өөрийнхөөрөө хийдэг, өөрийнхөө зөв гэж бодсон зүйл дээр нэг их бууж өгөөд байдаггүй хүн. Энэ нь гэхдээ тэмцэгч гэсэн үг бишээ. Зүгээр л зөрүүд. Гэхдээ одоо нэг л зүйлд сайн дураараа бууж өгье. "Цаг хугацаа". Цаг хугацааг ийм мундаг юм байдым гэж төсөөлж байсангүй. Би гэхдээ, цаг хугацаа урсан өнгөрдөг биш, эргэлдэж байдаг гэж бодддог. Яг л Урсулатай адилхан боддог. Эргэлдээд л, эргэлдээд л. Гэхдээ тэр нь аймшигт эргүүлэг юм байна. Энэ аймшигт эргүүлгээс хэн ч гарч чаддаггүй болоод л бүгд үхдэг байх. "Зүүд ба улаан нулимс" гэдэг номон дээр, амьдрал мөнх биш байж үхэл мөнх байх нь шударга бус гэсэн утгатай юм байдаг санаж байна. Цаг хугацааны аймшигт эргүүлэг гэсэн мөнхийн юм байхад үхэл мөнхийнх байх нь арга ч үгүй биз. Цаг хугацаа гээч мөнх гэдэгтэй хэн ч маргахгүй биз. Би жижигхэн дүү нараа хараад, эд нар өнөөдөр яг энд ингээд л тоглож байснаа хэзээ ч санахгүй дээ гэж бодохоор л сонин санагдаад байдаг юм. Миний дурсамж 5 нас хавьцаагаас л алдаг оног байдаг болохоор би тэд нарыг том болоод энэ үеэ санахгүй гэдэгт нь тийм итгэлтэй байдын. Гэхдээ яагаад дурсамж, зарим хэсгийг ор тас санахгүй алга болгочихдог юм бол? Том болсон хойно болсон зүйлс том болсон санаанд маань үлдэж л баймаар юм. Тэгээд бас, яг ямарууд нь алга болоод, ямарууд нь шилэгдэж үлдээд байдаг юм бол? Шалгуур нь??? Үнэ цэнэтэйдээ юу, эсвэл мартахын аргагүй сэтгэл хөдөлгөсөн байдгаас уу, эсвэл өөр нэгэн дурсамжтай зайшгүй холбоотой болохоор тэсээд үлдээд байдаг юм болов уу? Гэхдээ худлаа л даа. Жишээ нь, 3 дугаар ангийн зохион бичлэгийнхээ гарчигийг би одоо ч санаж байна. Байдаг л нэг жирийн өдрийн, байдаг л нэг хичээлийн, байдаг л нэг гарчиг. Ямар ч сэтгэл хөдлөл байхгүй, ямар ч гэнэтийн зүйл байхгүй.

Дээр бичсэн, хамт амьдарч байсан залуусаа яг ямар хүмүүс байсныг, зураг нь үлдээгүй бол царайг нь ч санахгүй байх байсан шиг. Зан ааш, бие галбир, дуртай байсан зүйлс энээ тэрээ гээд л алийг нь ч санадаггүй. Ууг нь, таалагддаг, хайрладаг байсан болоод л хамт байдаг байсан баймаар. Би бүр үнэрийг нь ч санадаггүй юм байна. Их л үнэрч, үнэрийг тод санаж байдаг хүнсэн. Дурсамж, цаг хугацаа, ой санамж .., Бүгд надаас хөндлөнгийн зүйлс болчихож. Эрхбиш, амьдарч явсан, яваа маань үнэн л байлгүй дээ.

9 comments:

Царай муут said...

Gej bodhor samsa chin sharhirj bainuu :P

ollie said...

үгүй. тийм юм алга.

Царай муут said...

Gej bodohoor yaadg tegwel???

ollie said...

юу гэж бодохоор?

Царай муут said...

Ter tsuuhnuud derged chin baigaa gej bodohoor...

ollie said...

би царай муутнууд дэргэд байна гэж бичлүү???

Царай муут said...

Ugui. 30n jild 3 tohiolddog humuus derged chn baigaa gej bodohoor... Geed bh shig baisan :)

ollie said...

самсаа шархираагүй ээ. зүгээр л өөртөө баярладгийн. өмнөх бичсэнийг чинь буруу уншчихаж :Р

Царай муут said...

Nadad tegj taararlddag baisan boll udahgui 2dah n taararldah baijee. Chamd bi bas bayarlaj baina.saihan yumaa :)