Далавчтай байснаа ор тас мартсан. Хэзээ нэгтээ, хайр сэтгэлээсээ болон газарт бууж, далавчаа тасдуулснаа санадаггүй. Хайр сэтгэл нь үгүйрэн одсон, харин тэр жирийн л нэг амьд явагч болсон. Үүнийгээ ч санадаггүй. Харин нэг л орой дал нь аймшигтай загатнаж эхэлсэн. Маажсан. Цус шүүртэл нь маажсан. Сүүлдээ махаа урж эхэлсэн. Нуруу нь хувцас өмсөхийн аргагүй хорсож эхлэхэд л тэр далавчтай байснаа гэнэт санаж эхэлсэн. Санаж эхэлсэн даруйдаа өвдөлтөөсөө таашаал авсан. Тэгээд л газрын амьдралын утгыг ойлгосон. Үгүйрсэн өнөөдөрт, өнгөрсөнд байсан бүхнээ алдсанаа санан, өвдөлтөөсөө таашаал аван алхах .., Төгсөх хүртлээ.

0 comments: