Тэрээр олон жилийн туршид нандигнаж, магад бас найдаж ирсэн бодол хүслүүдээ зүгээр л хааяа нэг санаж байх дурсамж болгохоор шийдсэн. Гэвч тэр, дурсамж гэдэг бол, өнгөрснөөс өнөөдрийг хүртэл амьд үлдэж чадсан, хэзээ ч мартагдашгүй мөчүүд юм гэдгийг ухаарсангүй. Өдөр бүр л өнөөх бодлуудаа оршуулахаар нүх ухна. Ухсаар л. Мартахын тулд ухсан нүх нь том болохын хэрээр өнөөх бодлууд өдөр болгон амилсаар. Өдөр өдрөөр улам л тодорсоор. Эцэст нь тэр өөрөө, өнөөх ухсан нүхэндээ, хэзээ ч мартаж чадамгүй өнгөрсөнтэйгээ үүрд булагдав. Амьдаараа.

1 comments:

Сэгсгэр said...

Хамт амьдаараа булагдахыг минь зөвшөөрнө үү ккк