Хэн нэгэнтэй учир зүггүй яримаар санагдаад хэд хонолоо. Учир зүггүй гэдэг нь, би нэг яриад ирэхээрээ хажуудах маань сонсож байгаа үгүйг анзаарахгүйгээр арваад минут тасралтгүй шулганаад дуусдын. Ингэхийг маань үзсэн хүн цөөхөн л дөө. Цөөхөн ч гэж, ер нь бол ганц л даа. Гол нь, ярих хүн олдсонгүй үнэндээ. Шулганааг маань сонсдог хүнтэй ярьж болох байсан хэдий ч, миний ийм байдалтай байх яриа тэр хүнийг шаналгахыг мэдэх болохоор ярьсангүй. Надад тэр хүнийг шаналгах ямар ч эрх байхгүй. Бодож бодож, нэг хүнийг олсон. Тэрэнтэй ярихад ямар ч садаа байдаггүй л дээ. Намайг сайн сонсох л байх. Гэхдээ яагаад ч юм тэр миний яриаг дуулгавартайгаар сонсож байгаа хэрнээ, хажуугаар нь бас намайг шоглоод байгаа юм шиг мэдрэмж төрөөд байдаг юм. "Ишшш, чи минь дээ, ийм ч гэнэн тэнэг юм бодож явах гэж" гэж хэлэх гээд байгаа ч юм шиг. Тэгэнгүүт над шиг өрөвдүүлэх дургүй хүн яахав, уур хүрэх нь тодорхой. Тэгээд л яриагүй. Гэхдээ бас, яг юу ярих гээд, яримаар байгаагаа сайн ойлгоогүй л. Яриаг минь сонсох аруун зуун мянган найзууд байна. Гэхдээ гол нь, тэдэнтэй биш, өөр "хэн нэгэнтэй" яримаар байгаад л гол нь байна. Амьдралынхаа гуравны нэг хэсгийг ердөө л хэн нэгнийг мартахын тулд өнгөрөөж. Хямдхан цаг хугацаа. Харин яагаад ч мартахгүйгээ мэдсэнээр, мартах гэж оролдохоо ч болихоор шийдсэн нь саяхан. Харин одоо юуны тулд амьдрах уу? Асуулт.

0 comments: