2008-03-12

"Би цаг үргэлж нэг л жүжгийн, нэг л дүрд тоглодог. Жүжиг ч нэг хэмнэлээр явж, нөгөөх л төгсгөлөөрөө төгсдөг. Хамгийн гоё нь, би жүжгийн төгсгөлд дандаа л хүмүүсээс уучлалт гуйж дуусдаг. Жүжиг эхлэх бүрт, хүмүүс үнэнийг хүлээн зөвшөөрөх нь байтугай, тэр үнэний тухай сонсохыг ч хүсдэггүй гэдгийг нь би мартсан байдаг. Тэгээд л, хүмүүст үнэнийг нь хэлсний төлөө би тэднээс уучлалт гуйснаар жүжиг төгсдөг. Жүжгээ олон тоглох тусам, би илүү ихээр уучлалыг гуйх болдог. Инээдтэй нь, би дүрдээ дургүй биш. Дургүй байлаа гээд ч өөрөөр яах ч юм билээ. Би өөр дүр бүтээж чадахгүйгээс хойш."
2007-09-19

"Дурсамж бол хутга гэж үнэн юм даа. Тэр чамайг өвтгөнө. Тэхээр би газраар "нисдэг" шувуу болно. Надаас ямар ч мөр үлдэхгvй."

гэнээ. Гүй яахав. Бас ч гэж ганц үнэн юм бичиж л байсын байна. Надаас ямар ч мөр үлдэхгүй тул би хэний ч дурсамжинд орохгүй. Тиймээс би хэнийг ч өвтгөхгүй.
2007-05-23
Бас нэг мидрэл юм олов. Би ер нь одоо хамаагүй "ухаантай" болчоод байгаан бишүү :Ь

үн хүнийг танихын тулд бүхий л амьдралаа бараад ч гүйцэт таньж чадамгүй санагдана ... хамгийн сайн мэддэг хүн, хамгийн эртний танил, багын найз, өөр юу ч байдын бла бла бла ... худлаа ш д ... эцсийн эцэст цаг үргэлж хамт байдаг, хаа явсан газраа тээж явдаг өөрийгөө хүн гүйцэт мэддэггүйн байж хэн нэгнийг яаж ч өөрөөсөө илүү мэдэж чадахав дэ ... хэнд хамаатай 

... хэн нэгэнд өөрийгөө ойлгуулах гэж хичээдэггүй, хүсдэггүй ... яг үүнтэй ижил хэмжээгээр хэн нэгнийг танихыг ч хүсдэггүй ... тэрний оронд зүгээр л нүдэнд харагдаж байгаагаар нь үнэлээд, дүгнээд явсан нь хэдэн мянган хувь өөрт болоод нөгөөд дээр ... магадгүй зүгээр л хүн гээч нь шуналын тулам юм болохоор харагдаж байгаагаас нь ихийг хүсдэг байх л да ... иэнхи тохиолдолд энэ шал дэмий ... яагаад гэвэл хүн гээч чинь дотроо гаднахаасаа долоон дор байдаг ... ингэж хэн нэгнийг үнэлэх үнэлэмжээ бууруулаад ч юүхэв ... тэрийг би мэддэг боллоо гээд надад яг ямар ч хэрэгтэйн ... чөтгөр бүү мэд, ойлгохгүй байна ... угаасаа хэтэрхий их юм ойлгоод хэрэггүй ээ гээл үглээл байгаа ш д 
... тэнэг байх ер нь сайхан ш д ... батгатай нүүрэндээ ярзайсан инээмсэглэл хадчихаад л, хэдэн шар шүдээ гаргаад яваад байх л жинхэнэ жаргал ч юм шиг ... бас л худлаа л да, жаргал биш, зүгээр л энгийн нэгэн, эсвэл хэт ухаантай нэгэн байснаас арай л бага тарчлах нь үнэн байх ... тэхээр ухаантай байх хэцүү, дэмий, тэнэг байх нь ч ашиггүй ... явж явж "байх" гэдэг чинь өөрөө шал дэмий зүйл болж хувираад ... байхгүй байх л хамгийн зөв шийдэл бололтой ... уусан алга болохсон ... хэрвээ новшийн амьдрал гэнэт өгөөмөр загнаад, хүссэн зүйлдээ уусан алга бол гэхийн бол /хэзээ ч бүтэшгүй мөрөөдөл, тэгснээс би бурхан болно гэвэл арай дөхүү байх/ , хэрвээ тэхийн бол би нүүр даган урсах, зөөлөн шиврээ бороонд уусан, над шиг бүтэшгүй амьтны нүүрэн дээгүүр урсан, түр ч болов сэтгэлийг нь гийгүүлэх байсан ... чөтгөр ав, бас л худлаа үг ... сэтгэл гийнэ гэж юу байдын ... амандаа гар чийдэн асаавал сэтгэл гийх болуу? ер нь тэр сэтгэл гээч нь хаа ч оршин байдын??? ингээл юм мэдэх дэмий зүйл, мэдэх гэж оролдох нь ч бас ... таг харанхуйд, хов хоосон, харанхуй бүдүүлгээрээ үлдэж хоцрохсон ... "



2008-06-17-ны бас нэг ийм юм олов.

"Нөгөө эргийн хүнтэй хамт байхаар сэтгэл санаа асар тайван байхын. Гэхдээ уйтгартай. Гэхдээ мангар ханьтай. Гэхдээ би удахгүй залхана л даа, мэджийнэ. Ахиад гэхдээ, жаахан удаж байж залхаасай гэж хүсээд байхын."

2008-06-24-нд үргэлжлэл нь бололтой.

"Явуулчихсан. Битгий гэж тэр гуйсан. Гэсэн ч би хувиа хичээлтийн бодит жишээ. Тэр уйлж байна гэсэн. Ямар ч сэтгэл хөдлөл байсангүй надад."


Хэнтэй байснаа сайн санаж байна. Удахгүй залхаад явуулснаа ч санаж байна. Явж байхыг нь цонхоор харж байснаа ч санаж байна. Харж байхдаа, хүний урманд, санаа ч алдаагүйгээ ч санаж байна. Гэхдээ хэрвээ тэр хүнийг дэргэдээ үлдээсэн бол тэр л хохирох байсын. (Аягүй өөрийгөө зөвтгөсөн :Ь )
2008.04.28-ний нэг ийм бичсэн юмаа тэнэж яваад олов.

"5 дахь өдрийн оройноос эхэлсэн асар хөгжилтэй амьдрал. Инээгээд л байсан, инээгээд л байсан. /гэхдээ ямар нэгэн юм хэрэглээгүйн шүү гсн/ хагас сайн, бүтэн сайнд бүтэн үргэлжилж, утас дуугарах тоолонд л би инээсээр л. Харин тэр их инээдийг, бүтэн сайны орой Зайсан гарч, дурсамжийн гунигаар хэсэг дарсан. Сургуулийнхаа дэргэд очоод, тамхи татан, боргио шимж, чихэнд Undertow хангинаад л. Тиймээ, Let me die .., Харин дараа нь яагаад ч юм Hollow years. Тийм байгаагүй ш дээ гэж бодож байсан хэдий ч энэ дууг сонссон. Танигдахаа байсан танил дүр төрх. Эргэн тойронд нь хэтэрхий их байшин. Яг сургуулийн дээр долоон бурхан одод. Харин би яг алтан гадасын харалдаа. Төгсгөлд нь, нэг их том санаа алдалт. Хаалга ширтээд л. Яг л тэр үеийнх шиг."

Яг л тэр үеийнх шиг .., :-< 
Өөрөөрөө л байсны төлөө адлуулж, зэмлүүлж, жигшүүлж, үзэн ядагдаж, худал хуурмагаараа дуудагдав. Тэгэхээр одоо яахнуу, өөрөөрөө л үлдэх нь. Хэн нэгнээр байж чадахгүйгээс хойш. "Хүмүүс" гэж угаасаа их "гоё". "Хүн л юм даа" гээд нулимс унагах нэгэн байхад, "Хүн л юм даа" гээд шүдээ зуух нэгэн бий.
Ээлжит мидрэлдэлт. Хөмсгөө хусав :D


Үүлс гэнэт хэлбэрээ өөрчлөөд
Чиний төрхийг үүсгээд
Гунигтайхан санаа алдсанаа
Нулимс урсгаж эхэлсэн нь
Өнөөдрийн бороо.
Нэг оройн явц.






13 жилийн дараа.

Залуу: Чи яг хэвээрээ байх юм. Харин намайг хар даа. Чи яаж ингэж үлдэж чадав аа?
Бүсгүй: Чамайг явсан өдөр миний цаг хугацаа зогссон.
Цонхоор харангуут тэнэг том хуй салхи ирж яваа харагдаад л, тэгээд өнөөх нь ирээд байшин ороож аваад, барилга нураад л, тэгэнгүүт араас нь тэнэг их ус ирээд хамаг юм усан дор орж байна гэж 3 дахиа зүүдэллээ. Сүүлд зүүдлэхдээ өнөөх чинь бүр мэргэжилтэн болцон байгаан бишүү. Хуй ирж байгааг харангуутаа "За одоо барилга найгана, тэгээд л нурна" гэж бодоод л гэрийнхээ нэг буланд шигдээд суугаад байгаам. Барилга нурж байхад нь яаж ийж байгаад л хэдэн шал дамжаад гүйгээд байгаан. Гэхдээ хаашаа гүйж байгаан мэдэхгүй. Тэгээл доошоо цөмрөөд л унасан. "За төвөг төвөг, үхчий ерөөсөө" гээл аймар дуулгавартайгаар доошоо унаж байсан чинь миний дор унаж явсан хүн нэх эвгүй хүзүүгээрээ барилгын хана мөргөөд л уначихдын. Гэнэт аймар санагдаад. Бариад тогтчих юм хайгаад л гараа сарвалзуулаад. Тэгсэн гэнэт хажууд Мэндээ гараад ирчихсэн "Үхүүл үхээч дээ. Тэртэй тэргүй гэрийнхэн чинь үхчихсэн юм чинь чамайг үхлээ гээд юу ч болохгүй ш дээ" гэхийн. Тэрийг нь сонсонгуутаа яагаадын мидкү бүр амьд үлдэх хүсэл төрөөд. Тэгээ нэг юмнаас бариад амьд үлдсэн л дээ. Тэгээл хуйны араас бөөн ус ороод л ирсэн. Тэр хооронд амьд үлдсэн хүмүүс нь нэг усан онгоцонд суух гээд оочирлож байхын. Би нэг жижигхэн, хот руу ороход өгдөг 500 төгрөгний тасалбар шиг юм барьчихаж. Тэгээ хажууд байгаа хүндээ "Бид нарыг усан онгоцоор авч явах гэж байгаа бол энэ заавал хэрэгтэй байдын байналээ. Би өмнө нь явж байсан" гээл ярихын. Тэгснэээ "Нээрээ усан онгоцоор явахад сонин сонин зураг дарах байх даа, камераа авч явнаа" гээл хаанаасчийн мидкү камераа олоол үүрчихлээ. За тэгээл усан онгоцондоо суугаал явлаа. Маангар том усан онгоц. Эргэн тойрон тэнэг их ус. Бүх барилга нураад, нуранги нь усан дор ороод юу ч үгүй болчихсон. (Өмнөх нэг ийм зүүдэндээ би живээд үхчих шиг болсон ш д нээрээ) Гэнэт усан онгоц тэнэг өндрөөс унаад. Би яагаад гэнэт зүүдэндээ өндрөөс айхаа больсноо одоо болтол ойлгоогүй л байгаа. "За нэлээн хүчтэй бууна даа" л гэж бодож байгаам. Хүчтэй ч буусан угаасаа. Тийм өндрөөс, тийм тэнэг том онгоц буухаар чинь аргагүй ш д. Яг энэ хэсгийг хүртэл 3 зүүд гурвуулаа яг адилхан үйл явдалтай. Усан онгоц эвдэрнэ. Нэгэнд нь би живээд дууссан байх. Нөгөөд нь живэнгээ алдсанаа, мэргэн санаа гаргаад хийлдэг нэг юм олоод усны мандал дээр гараад ирж байсан. Харин энэ удаад, урсдаг шаттай нэг байшин руу орчихсон. Нээрээ энэ урсдаг шаттай байшинг бас байнга зүүдлэхийн. Эргэн тойрон битүү урсдаг шат. Хаа хүрэхээс шалтгаалж аль нэгэн дээр нь очдог. Заримдаа тэр нь гажигтаад тэнэг хурдан яваад, хүмүүс унаж үхээд байдаг. Энэ урсдаг шатыг өмнө нэг зүүдлэхэд, яг миний урд явсан нэг хүн хэтэрхий хурдан явснаас нь болж утсаа алдаад, би шүүрч авч байсын. Бас байнга буруу шатандаа суугаад төөрчихнө. Энэ удаад харин зөвийг нь олж суусым шиг байгаан. Зүгээр урсаж явж байгаад нэг байшингийн хаалгаар гараад ирсэн. Гарч ирсэн хаалга нь СТӨ л юм шиг байгаан. Хот зүв зүгээр :Ь
Хуучин зураг ухав ..,




Тэнд бороо намуухан шивэрнэ
Тэгэхдээ хэзээ ч зогсдоггүй.
Нар гардаггүй учир
Солонго мэдээж татахгүй.
Цас ч бас орохгүй,
Солигдох улирал гэж үгүй.
Аянга цахилгаан цахихгүй,
Аадар болж ч ширүүсэхгүй.
Ердөө л шиврэх бороо
Ертөнц доторх миний ертөнцөд.

Хүн,
Эсвэл
Хэн нэгэн гэж
Хэлэгдэхийн тулд
Хуулбарласан олон шиг
Орших ёстой юм бол
Хүн байхаа больё,
Хэн нэгэн ч байхаа больё,
Хэн ч бишээр үлдье.
Ер нь
Үлдэхээ ч больё.

Зурхайч хэмээгч ирж гарын алгыг минь дэлгэн харна. "Би амьдралын чинь шугамыг харъя .., Амьдралын чинь .., Амьдралын .., Шугам .., Чиний .., Шугам .., Зураас .., " гацна. Над руу гайхан харна. Би тавлан инээнэ. Тэр шугам хаана ч зурагддаггүй юм. Намайг өөрөө зурахаас нааш.

Тэр юуг ч мэдрэхийг хүсээгүй. Тэгж болох ганц зам нь "үл оршихуй" байсан. Тэгээд л тэр үсэрчихсэн.