Залхалт. Үе үе ирдэг, мэдрэгддэг нөгөө л залхалт. Гэхдээ энэ удаагийнх арай өргөн хүрээтэй. Хариуцлагаас, хүлээлтээс, хайраас, хэн нэгэн байхаас, амьдрахаас залхав. Угтаа шал утгагүй амьдралтай. Хэзээ ч ирэхгүй зүйлийг хүлээхээ амьдралынхаа бараг л зорилго болгож амьдарна гэж хаашаа янзын амьдрал байдын бэ. "Хэзээ ч үгүй" зүйлийн төлөө амьдрах нь тэгээд амьдрал уу? "Хэзээ ч үгүй" гэдгийг нь мэдээгүй байсан бол ч бас яахав. Тэрийг нь мэдсээр байж ингэж амьдарна гэхээр, үнэхээр дебил гэхээс өөр үг алга. Чухал, нандин, үнэ цэнэтэй гэгдэх юмс алга болоод оронд нь бүх зүйлс "Юу ч биш" гэдэг хэмжигдэхүүн дээр тогтсон. Бүх л юм миний хувьд юу ч биш. Тэр тусмаа хүмүүс. Амьдрах утга учир, зорилго ч үгүй, дээрээс нь амьдралд нь үнэ цэнэтэй зүйл нэгээхэн ч үгүй "хүн" яах гэж амьдрахав? Яахав, ямарваа нэг зүйлийг өөртөө үнэ цэнэтэй болгож болох юм. Эсвэл ямар нэг зорилго бодож олж болох юм. Гэвч аль алиныг нь хийх "хүсэл" гэдэг юм нь мөхчихсөн юм чинь. "Хүсэл дууссан газар хүн өөрөө дуусдаг" гэж худлаа. Миний "дууссан" нь хаанаа байгаан? Эсвэл би "хүн" биш болчихсон юм болуу? Юуг ч мэдэрмээргүй, хармааргүй, юунд ч, хэнд ч хамааралтай баймааргүй, ер нь угтаа "баймааргүй". Энэ тэгэхээр бас хүсэл болж таарав уу?

0 comments: