Урт удаан амьдарснаар тэр хүн жаргалтай болох уу? Эсвэл, өөрсдийнхөө сэтгэл тайтгарлын төлөө хэн нэгнийг хажуудаа аль болох удаан хугацаанд байлгахын тулд тэгдэг юмуу? Хэн нэгэн өөрийнх нь нүдэнд харагдаад л явж байвал болоо, санаа амар. Харин тэр нүдэнд нь харагдаад явж байгаа золгүй амьтан жаргалтай байна уу, үгүй юу гэдэг ямар ч хамаагүй? Асар хувиа хичээлт. Тэгсэн атлаа амиа хорлосон хүнийг "хувиа хичээгч"-ээр нь хамгийн түрүүнд дуудна. "Үлдсэн хүмүүсээ бодсонгүй" бла бла бла. Утга учир нь хаанаа ч байдаг юм. Хэн нь ч үнэндээ хувиа хичээгч нь юм. Угтаа бол, бүгд л хувиа хичээгчид. Урт насалсан нь ч, богино насалсан нь ч. Ер нь насалсан л бол хувиа хичээгч болж таарна. Миний нэг аймар хайртай хүн байлаа гэж бодъё. Би тэрэнтэй байхдаа асар аз жаргалтай байдаг байг. Гэтэл тэрэнд маань амьд байгаа нь шаналан байвал яахав? Би л лав дуртайяа өөрийнхөө гараар алж өгч "тус" болно. Тэглээ гээд би аз жаргалаа алдах уу? Хэрвээ тийм л юм бол яах гэж "дурсамж" гэдэг зүйл байдаг юм? Эсвэл, аз жаргал гэдэг ганцхан зүйлээс л мэдэрч болдог эд юмуу? Бүр эсвэл, би өөрийнхөө "аз жаргал" гэдэг юмны төлөө тэр хүнийг энд шаналгаад л байлгаад байх ёстой юу? Тэрний шаналах надад хамаагүй, гол нь би л жаргалтай байх ёстой??? Эсвэл, би л ганцаараа "ийм" тэнэг юмуу .., 

0 comments: