Унт даа чи минь, унт
Уйтгарт амьдралыг мартан
Уртын урт нойрондоо авт.
Аймшигт өвдөлтийг чи минь
Ахин мэдэрч чадахгүй,
Атгасан хутгаа би тавихгүй.
Хорвоод би
Харалган мэт алхана.
Хэтэрхий тод
Хараад эхэлчихвэл
Харамсах минь ихсэх юм шиг,
Харааны шилэнд тэгээд л дургүй.

Зүрхэнд чинь торнисон бяцхан шувуу
Зүгээ алдаад миний дотор орчихсон.
Хов хоосон харанхуй цээжинд
Харамсалтайгаар харангадаад үхчихсэн.
Юу ч ойлгохоо байсан, ерөөс ойлгох сонирхол ч төрөхөө байсан. Хөлдүү ертөнцөд хөлдүү амьдрах нь амар санагдах. Гэвч тэсэх үү? Тэсэх л байх л даа. Тэсэхгүй бол тэгээд л хайлаад л алга болно биз, их л бодож. Ууршчихаасай ер нь.