Тэр эмзэгхэн утас. Гэхдээ гаднаасаа тэгж харагддаггүй. Түүнийг гаднаас нь харахад тэр бахим бүдүүн болоод хэзээ ч тасрахгүй хатуу харагддаг. Гэвч үнэндээ тэр үл ялиг хүчтэйхэн хүрэх төдийд тасарчихдаг утас. Түүнд маш олон залгаас бий хэдий ч тэр түүнийгээ бусдаас нуудаг. Тиймдээ ч түүн шиг бахим бүдүүн утсанд залгаас байна гэж хэний ч толгойд ордоггүй. Бусдад эмзэг байдлаа харуулахгүй гэж бодсондоо ч юмуу, эсвэл, бусдын өөрийнх нь тухай бодлыг хэвээр үлдээхийг хүссэндээ ч юмуу тэр байнга л залгаасуудаа нууж явдаг. Юу юугүй тасарчихаад л эргүүлээд залгуулахад ямар аймшигтай өвддөгийг нь мэдэх хүнгүй. Тэр заримдаа өвдөлтийг мэдрэхээс айсандаа, энэ чигтээ үүрд тасарчихаасай ч гэж боддог. Гэсэн ч чаддаггүй. Хэчнээн өвдөж байсан ч залгуулаад, цааш явах ёстойг тэр ойлгодог, бас түүнийг хүссэн хүсээгүй хэн нэгэн эргүүлээд залгачихдаг. Хамгийн гомдолтой нь, түүнийг өөрийг нь хүсээгүй байхад залгачихсан хүмүүс ихэвчлэн түүнийг тасалдаг. Гэвч тэр яаж ч чадахгүй. Тэр чинь ердөө л нэг утас. 

2 comments:

Швейк said...

бас л сонин өнгө аясаар бичиж байгаан шүү, ийм болохоор чинь л уншдаг юм шдээ, пацаанааа кккк

ollie said...

Би пацаан бишээ :D