Хэн ч мөнхөд дуурсагдан үлдэхгүй. Хэн ч. "Мөнх" гэх ойлголт ч угаас үгүй. Хэн нэгэн "агуу" хүн нь яахав "хэсэг хугацаанд" яригдах л байх. Гэхдээ үнэндээ бол бүгд л мартагдана. Тусмаа жирийн хүмүүс илүү амархан, хурдан. Тийм атал хүмүүс бараг бүгд мартагдахаас айдаг. Оршин байсныхаа ямар нэгэн ул мөрийг үлдээхийн төлөө улайрдаг. Магад энэний нэг төрөл нь үр хүүхдээ үлдээх байж болох. Яагаад хүмүүс мартагдахаас айдаг вэ? Тэд энд төрөөд, тэгээд үхснийг нь хэн нэгэн яагаад санаж байх ёстой гэж боддог вэ? Хэн нэгэн өөрийг нь дурсахгүй бол өөрийгөө утга учиргүй амьдарсан гэж бодохоос айгаад уу? Эсвэл зүгээр л хэнд ч дуурсагдахааргүй "дэмий" амьдарсан гэж бодохоос айсандаа юу? Цаг нөхцөөсөн маягаар? Хүн ер нь хэнд зориулж амьдардаг юм бэ? Бусдад таатай бодол, дурсамж үлдээхийн төлөө юу эсвэл өөрийнхөө төлөө юу? Тэгэнгүүт, бас нэг юм, хүн ерөөсөө ч өөрийнхөө хүслээр төрдөггүй, тэр хүнийг эцэг эх нь бий болгодог. Эцэг эх гэх тэр хүмүүсийн л сонголтоор төрсөн. Тэд хүсээгүй бол "чи" өдийд зүгээр л хэдэн хэрчим мах болчихсон хогийн саванд хэвтэж байгаа. Тэгэхээр өөрийн үзэл бодлоос гадна бас тэр хүмүүсийнхийг бодолцох, хүндлэх хэрэгтэй болно. Тэгээд ийм тэнэг замаар ирсэн амьдралдаа "Би өөрийнхөөрө амьдармаар байна" гэж ная хашгир. Эсвэл "Би өөрийнхөөрөө үхмээр байна!" ч юмуу. Бүгд чамайг буруутгаж чичилнэ. Тийн тэххх ..,

0 comments: